van_Aarst

Op mijn negende werd ik lid van het jeugdkoor van Bel Canto. Mijn ouders waren blij dat ik een plek gevonden had waar ik mijn creativiteit en fantasie tot uiting kon laten komen. Elk jaar speelden we een musical en deden we mee met het kerstconcert. Toen ik te oud werd voor het jeugdkoor ben ik doorgestroomd naar het operettekoor. Daar ben ik nog steeds lid van en ik zit inmiddels in het bestuur.

Bij Bel Canto heb ik ook mijn man leren kennen. Tijdens een operetteproductie sloeg de vonk over en drie jaar later zijn wij in het gemeentehuis van Oostzaan (in hetzelfde pand waar ook het theater is gevestigd) getrouwd door de toenmalige voorzitter van Bel Canto – die tevens trouwambtenaar was. Inmiddels hebben wij twee kinderen en theater is hen met de paplepel ingegoten. Zeker onze dochter heeft het theatergen meegekregen en zij is nu al een aantal jaar enthousiast lid van het jeugdkoor, zoals ik dat zelf 30 jaar geleden ook was. Ze heeft al in diverse operettevoorstellingen meegedaan en dan stonden wij samen op het toneel!
Sinds mijn dochter lid is van het jeugdkoor ben ik daar actief betrokken als ‘hulpmoeder’; ik ben bij elke repetitie en voorstelling achter de schermen aanwezig en doe dat met heel veel plezier.

Toen ik als uitvaartbegeleider ging werken, merkte ik al snel dat de eigenschappen die je nodig hebt om theater te maken, ook van pas komen in dit werk. De gedrevenheid die ik heb om een mooie voorstelling te maken, is dezelfde gedrevenheid die ik heb om een mooie uitvaart te verzorgen. En net als bij het helpen bij het jeugdkoor, is mijn rol meestal het belangrijkste achter de schermen. Zorgen dat alles op voorhand goed geregeld is, dat iedereen weet wat hij kan verwachten; ik regisseer het zo, dat alles op de dag van de uitvaart vlekkeloos kan verlopen. En de voldoening die ik voel als alles inderdaad goed gegaan is… daar kan geen applaus tegenop!